Jerzy Krawczyk (1921 – 1969) malarstwo

Wystawa czynna od 27 kwietnia 2006 r. do 28 maja 2006 r.

Otwarcie wystawy odbędzie się 26 kwietnia 2006 r. o godz. 18.00

Wystawa zorganizowana we współpracy z  Domem Aukcyjnym Rynek Sztuki w Łodzi

Komisarz wystawy: Maria Filipowska  

„Jerzy Krawczyk doskonale rozumie, że historię sztuki tworzą kierunki, które krzyżują się przenikając wzajemnie, zacierają się i zbliżają ku sobie poprzez wieki...” [Hugo Auler]

Jerzy Krawczyk,  w historii sztuki polskiej, zapisał się jako indywidualność i osobowość twórcza. Stworzył swój własny niepowtarzalny i rozpoznawalny styl. Był wprawdzie członkiem ogólnopolskiej Grupy Malarzy Realistów, ale od początku prezentował własną wizję świata (ujawniającą odrębne i nietypowe założenia), która z czasem przerodziła się w osobisty program, odbiegający od kanonów realizmu tradycyjnego. Był też niekwestionowanym liderem tzw. łódzkiej szkoły realizmu wyróżniającej  się na tle ogólnopolskim  metaforycznym sposobem przedstawiania.

Z przedwojennego dorobku artysty niewiele się  zachowało.  Zatem za datę jego debiutu przyjmuje się rok 1945, kiedy był już dojrzałym i uznanym twórcą.  Brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą m.in. w 1959 roku w światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Wiedniu gdzie zdobył złoty medal za malarstwo oraz w Biennale Sztuki w Sao Paulo (1967) gdzie odniósł prawdziwy sukces.

Zafascynowany swoistym klimatem  dawnej Łodzi, urokiem reliktów przeszłości – przedstawiał fragmenty miejskiego pejzażu bez zbędnych detali, bez upiększeń –  oddawał ich koloryt i niepowtarzalny nastrój.

W późniejszym okresie, często odwoływał się do przeżyć z okresu II wojny światowej, do przeżyć obozowych. Podjął wówczas wątek martyrologiczny wyrażony poprzez uprzedmiotowienie postaci ludzkich sprowadzonych do „przesyłki”. 

Malował też metaforyczne portrety i autoportrety, które w miejscu głowy mają pustkę a  postać z obrazu Myszy i ludzie ma w miejscu twarzy widok na „Birkenau”.

Tworzył ponadto obrazy wieloznaczne i wielowątkowe (z udziałem postaci ludzkich i przedmiotów), które nazywał kompozycjami przestrzennymi. Charakterystyczne dla niego było posługiwanie się – jak cytatem – wyobrażeniami rzeczy gotowych. Były to na przykład reprodukcje znanych dzieł malarskich lub elementy nieartystyczne jak druki, rysunki reklamowe, tablice informacyjne. W ten sposób – swą twórczością,  w której, z jednej strony sięgał do ikonografii zderzając,  w jednym dziele,  reprodukcje obrazów dawnych mistrzów ze współczesnością w postaci różnych rekwizytów  –  nadał powojennej sztuce nowy wymiar. Artysta traktował sztukę jak posłannictwo i  dlatego przybierał postawę moralisty, krytykując świat  i jego  infantylne uwielbienie dla wszelkiego rodzaju gadżetów.

Pod koniec życia,  Krawczyk porzuca dawne klimaty  i w swym malarstwie skłania się ku oszczędności zarówno  treści jak i formy, być może zmęczony naprawianiem świata...

Jerzy Krawczyk urodził się w Łodzi. Tu rozpoczął edukację artystyczną w Szkole Rysunku i Malarstwa Szczepana Andrzejewskiego. W 1938 roku – jako stypendysta Zarządu Miejskiego w Łodzi – wyjechał do Wiednia by kontynuować naukę. W okresie okupacji przebywał w niewoli w Dortmundzie. W 1945 roku zadebiutował w pierwszej okręgowej wystawie w Ośrodku Propagandy Sztuki w Łodzi i przyjęty został do ZPAP. Podjął też studia w pracowni Leona Ormezowskiego w łódzkiej PWSSP, które wkrótce przerwał.

Brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą; miał na swoim koncie liczne wystawy indywidualne. Zmarł tragicznie w Łodzi.

[ POWRÓT ]