Wystawa z okazji 130 rocznicy powstania 

Stowarzyszenia Śpiewaczego „Echo”

czynna do końca lipca 2006 r.

Komisarz wystawy: Beata Kamińska  

Wystawa obrazuje 130 letni dorobek najstarszego stowarzyszenia śpiewaczego w Łodzi. Na ekspozycji zebrane zostały m.in. dyplomy, nagrody, odznaczenia przyznane w/w stowarzyszeniu jaki również archiwalne fotografie przedstawiające działalność „Echa” w przeszłości. Pokazane zostały również zdjęcia współczesne.

Towarzystwo Śpiewacze „Echo” jest najstarszym z istniejących w Łodzi chórów i zarazem pierwszym chórem polskim działającym na terenie naszego miasta. Powstał w 11 lutego 1876 r. jako „Chór Polski” przy kościele Podwyższenia św. Krzyża. Pierwszym prezesem tego chóru był Walenty Urbanowicz, a pierwszym dyrygentem Korneliusz Malec – organista świętokrzyski, nauczyciel śpiewu w Łódzkiej Szkole Wyższej Rzemieślniczej i kompozytor.

Sytuacja polityczna jaka panowała wtedy w Królestwie Polskim była dla zawiązywania się polskich zespołów bardzo niekorzystna. Obawiano się krzewienia kultury i tradycji narodowej wśród Polaków. Toteż powstający „Chór Polski” zalegalizował się w konsystorzu kościelnym.

Chór już w pierwszych latach swojego istnienia oprócz utworów kościelnych (przede wszystkim w stylu szkoły ratyzbońskiej) wykonywał także świeckie zwłaszcza łatwiejsze utwory Moniuszki, które wystawiano m.in. w „Paradyzie”. „Chór Polski” organizował i brał udział w koncertach wielkotygodniowych, w dniu św. Cecylii (patronki muzyki) oraz w „Koncertach Pedagogicznych”. Dyrygentami „Chóru Polskiego” byli zasadniczo organiści świętokrzyscy. Nie wykluczało to jednak współpracy tego zespołu z innymi dyrygentami, zwłaszcza podczas większych uroczystości.

Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości mógł już „Chór Polski” prowadzić swobodną działalność artystyczną. Tak więc Towarzystwo w okresie międzywojennym poszczycić się może najpoważniejszymi osiągnięciami.

10 stycznia 1925 r. „Chór Polski” został  zarejestrowany w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi i zmienił nazwę na Towarzystwo Śpiewacze „Echo”. Kierowali nim wtedy czołowi chórmistrze łódzcy, m.in. Karol Fotygo, Karol Prosnak czy Stanisław Kotkowski. Największy jednak poziom artystyczny osiągnęło „Echo” pod dyrekcją Aleksandra Pędzimęża.

       Towarzystwo to prowadziło bardzo ożywioną działalność artystyczną. Śpiewactwo chóralne stało na wysokim poziomie i było znakomicie zorganizowane. Uczestniczono w wielu zjazdach śpiewactwa chóralnego, konkursach czy koncertach zdobywając wysokie nagrody i wyróżnienia. Przed wybuchem II wojny światowej „Echo” utrzymywało się w I kategorii chórów w Polsce. W czasie okupacji zdekompletowany chór występował sporadycznie w niedzielę i święta na nabożeństwach w kościele Przemienienia Pańskiego przy ul. Rzgowskiej 88 w Łodzi.

Po odzyskaniu niepodległości w 1945 r. chór ten mógł znów swobodnie uprawiać polską pieśń, ciesząc się przy tym daleko idącym poparciem władz miasta.

Stowarzyszenie „Echo” mające wielki tradycje jako pierwszy chór polski w naszym mieście działa do dzisiaj, aktywnie rozwija swoją działalność śpiewaczą. Towarzystwo uświetnia swoimi występami w kraju i zagranicą ważne  uroczystości państwowe, imprezy czy oficjalne spotkania. Na stale wpisało się w historię Łodzi - i to nie tylko dzieje Łodzi muzycznej.